İnsanları hep bir tercihte bulunmaya zorladılar. ‘’Anneni mi daha çok seviyorsun, babanı mı?’’ dediler ilk önce. Bulunduğun yere göre renk vermeyi belki de ilk o zaman öğrendik. ‘’Ablanı mı abini mi?’’ diye de sordular. Sonra da anneanneni mi yoksa babaanneni mi daha çok seviyorsun’a evrildi soru. Daha başka sorular da sordular. Mesela dediler ki ‘’Duygularınla mı yaşarsın mantığınla mı?’’ İstediler ki birini seç, sonuna kadar savun ve diğerini çürüt. Daima arkasında ol seçtiğin tarafın, daima karşısında ol diğer tarafın. ‘’Aşk mı, para mı?’’ diye de sordular, ‘’Aşk mı, gurur mu?’’ diye de. Sanki birini seçebilmek mümkünmüş gibi! Sanki insan sadece biriyle yaşayabilirmiş gibi! ‘’Kalp mi, beyin mi?’’ diye de soruyorlar. Ne dememi bekliyorlar? İkisiyle de yaşamıyor muyum ben? Kalbimi mi söküp atayım yerinden? Beynimi mi reddedeyim yoksa?
Bitmedi ama onların soruları. ‘’İç güzellik mi yoksa dış güzellik mi önemlidir senin için?’’ dediler. ‘’İkisi bir arada olmuyor mu hiç?’’ diye soruyorum içimden. ‘’Sarışın mı seversin, esmer mi?’’ diye de soruyorlar. ‘’Herkesin öz güzelliğini keşfetmeye çalışıyorum.’’ demek geliyor içimden. ‘’Şehir insanı mısın, köy insanı mısın?’’ diye de sordular. Saydılar tüm artı ve eksileri. İkisini de düzenlemek, iyileştirmek geçmedi mi hiç akıllarından? ‘’Pop mu dinlersin, rock mı?’’ diye de sordunuz. Cevabıma göre kim olduğumu buldunuz. Siz müzikten ne anlıyorsunuz?
‘’Aile mi, arkadaşlar mı?’’ diye sordular. Yeni evli erkeği annesi ile karısı arasında bıraktılar. Herkes bir ideoloji tuttu, parti kurdu. Koca toplumun kurtuluşu tek bir fikre bağlıymış gibi.
Düzenli bir iş için matematik gerekti. Sağlıklı bir ruh için de sanat. Kimisi aşkı sadece hormonel bir olay sandı, kimisi koca koca şiirler yazdı sevdiceğinin kaşına gözüne.
Çocuğu annesi doğurdu, babası ona kalkan oldu. Aşk vücudun kimyasını değiştirirken şiirler yazdırdı, şarkılar söyletti aşığa.
Şehrin olanaklarını tatmışken vazgeçemedim şehirden, doğaya atmaktan da geri bırakamadım kendimi.
Ne sadece duygularımla yaşayabildim ne de sadece mantığımla. Ne parasız yaşayabilirim ne sevgisiz. Ne de gururumdan vazgeçerim.
Beynim tüm vücudumu yönetti, kalbim tüm vücuduma kan gönderdi. Beğendiğim şarkıyı dinledim türüne takılmadan. İçinin güzelliği dışına vuranlardan hoşlandım. Zor olmadı zaten herkesin güzel bir yanı olduğuna inanırken.
İnsanı hep bir seçime zorladılar ama onu hiç tanımadılar.
Her şeyi yanlış anladılar. Her şeyin cılkını çıkarttılar.
Nur Sava
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder